اتصال تیرچه به تیر بتنی

اتصال تیرچه به تیر بتنی از نکات مهم اجرای این سقف هست. پس از بستن آرماتورهای طولی تیر، تیرهای فرعی با ریشه مناسب در تیر قرار داده می‌شوند. آرماتورهای اصلی تیرهای فرعی باید به طول 10 تا 15 سانتی‌متر با تیر‌ درگیر شوند.

برای جلوگیری از لیز خوردن تیرهای فرعی از روی تیر و تحمل بخشی از برش در قسمت اتصال، استفاده از میلگردهای ادکا الزامی است. میلگردهای ادکا به شکل Z باز شده بوده که اتصال تیرچه به تیر را تقویت می‌کنند.

نکته مهم دیگر در اجرای این نوع سقف استفاده از میلگرد ممان منفی است. طراحی سقف تیرچه بلوک با فرض اینکه تکیه گاه دو سر تیر فرعی ساده و مفصلی بوده و لنگری تحمل نمی‌کند انجام می‌شود.

ولی با توجه به قرار گرفتن تیرهای فرعی در تیر اصلی و شرایط محصور شدگی، تیرهای فرعی در دو انتها اندکی گیردار می‌شوند.

لذا باید برای مقاومت در برابر لنگر وارده تقویت شوند. این مقدار لنگر را معمولا 15 درصد لنگر محاسبه شده در وسط تیر فرعی در نظر می‌گیرند.

برای تحمل این لنگر از یک میلگرد هم سایز میلگرد فوقانی تیرهای فرعی که طول آن یک پنجم طول دهانه آزاد تیرهای فرعی است استفاده می‌شود.

استفاده از این میلگردها برای جلوگیری از ترک و تحمل ممان منفی در محل تکیه گاه ها الزامی است. به این میلگردها که از تکیه گاه به طرف داخل دهانه خم می شوند میلگرد ممان منفی گفته می‌شود. ممان نام دیگر لنگر است.

یکی از نکات مهمی که در اجرای سقف‌های سازه‌هایی با اسکلت بتنی از اهمیت بالایی برخوردار است اجرای خاموت‌های ستون در ضخامت سقف است.

خیز منفی تیرچه

تنظیم فواصل تیرهای فرعی از یکدیگر با نصب دو بلوک انتهایی در دو سر تیرهای فرعی انجام می‌شود. به این نکته توجه داشته باشید که بلوک‌های انتهایی روی تکیه‌گاه قرار نگیرند.

در موقع اجرا باید خیز مناسبی به طرف بالا به تیرهای فرعی داد تا پس از اجرا و یکپارچه شدن سقف و وارد شدن بارهای وارده، این خیز منفی حذف شود.

مقدار خیز در کارگاه بر اساس تجربه به دست می‌آید و معمولا به ازای هر متر طول دهانه، 2 میلی‌متر خیز منفی اجرا می‌شود.